Bobrek ma w sobie tę osobliwą umiejętność łączenia dwóch światów, które gdzie indziej dawno by się ze sobą pokłóciły. Z jednej strony codzienność — auta zaparkowane jakby od niechcenia, ceglane kamienice pamiętające czasy, gdy wszystko tu tętniło pracą. Z drugiej — przemysłowy kręgosłup dzielnicy, dumny komin wyrastający ponad dachy jak strażnik epoki, która niby minęła, a jednak wciąż unosi się w powietrzu. To miejsce nie próbuje być ładne w klasycznym sensie. Ono jest prawdziwe. Surowe, trochę zmęczone, ale przez to właśnie szczere. Zimowy pył na bruku i mleczne światło dnia podkreślają tę autentyczność, jakby Bobrek chciał powiedzieć: „Nie jestem dekoracją. Jestem historią, która nadal żyje”.
I może właśnie dlatego takie zaułki mają w sobie więcej duszy niż niejeden wypolerowany deptak. Bo tu, między cegłą a kominem, widać nie tylko przeszłość, ale i ludzi, którzy wciąż próbują nadać temu miejscu sens.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz