Miechowice - majestat złotej godziny nad Górnikiem

 Miechowickie stawy Górnik to ukryty w sercu Bytomia sekret natury, gdzie czas zwalnia swój bieg, a zgiełk codzienności ustępuje miejsca kojącej ciszy leśnych ostępów. W tym urokliwym zakątku lustrzana, gładka tafla wody wiernie maluje na swej powierzchni majestat otaczających ją drzew, tworząc żywy obraz, który jesienią płonie złotem liści, a o zmierzchu mieni się ognistymi barwami zachodzącego słońca. Brzegi kołyszące się rytmem szumiących trzcin stają się bezpieczną przystanią dla dzikiego ptactwa i dumnych łabędzi, podczas gdy zadbane stanowiska wędkarskie nęcą obietnicą spokoju i udanego połowu. To mistyczna oaza zieleni i światła, w której każdy krok po leśnych ścieżkach przynosi głębokie wytchnienie, a piękno przyrody zachwyca swą nieskażoną, malarską czystością o każdej porze dnia.

Miechowice - magia na wyciągnięcie ręki.

 Tuż za progiem miejskiego zgiełku, zaledwie kilka kroków od tętniących życiem osiedli, otwiera się brama do zupełnie innego świata. Stawy Górnik to dzikie piękno na wyciągnięcie ręki – oaza ciszy ukryta tak blisko ludzkich domów, że możesz odnaleźć ją w każdej wolnej chwili. Nie musisz wyjeżdżać daleko, by poczuć kojący dotyk prawdziwej, surowej natury.

Wystarczy krótki spacer, by betonowe chodniki ustąpiły miejsca miękkiemu, leśnemu dywanowi, a gwar rozmów utonął w hipnotyzującym szumie trzcin. Nad brzegiem stawów czas nagle zwalnia. Zatopione w wodzie prastare konary i pnie drzew wyglądają jak naturalne rzeźby, a tafla wody, uwięziona w ramie gęstych szuwarów, działa jak balsam na zmęczone zmysły. To idealne miejsce, by na moment się zatrzymać, odetchnąć głęboko i zachwycić się tym ukrytym skarbem, który codziennie czeka na Ciebie tuż obok.

Rozbark - perła śląskiego modernizmu

 Rozbark kojarzy się wielu z nas głównie z tradycją – pięknymi strojami rozbarskimi i historią przemysłu górniczego. Ta dzielnica Bytomia skrywa jednak architektoniczne skarby z zupełnie innej epoki, które potrafią zachwycić każdego miłośnika miejskich ciekawostek.  Wystarczy wybrać się na spacer w rejon skrzyżowania ulic Brzezińskiej i Jana Kochanowskiego. To właśnie tam stoi niezwykła, międzywojenna kamienica, która wygląda, jakby jej projektant inspirował się... architekturą okrętową.

Mimo że budynek nadgryzł już ząb czasu, jego bryła wciąż robi ogromne wrażenie. Najbardziej wzrok przyciąga płynny, zaokrąglony narożnik, nad którym góruje cofnięta nadbudówka w kształcie walca. Przypomina ona kapitański mostek lub wieżę widokową, co jest podręcznikowym przykładem tzw. stylu okrętowego w modernizmie.

To prawdziwa dominanta w przestrzeni Rozbarku – śmiały, awangardowy projekt, który udowadnia, że przed laty śląska architektura nie bała się odważnych rozwiązań. Choć dziś elewacja wymaga pilnego remontu, warto zadrzeć głowę do góry i dostrzec dawną elegancję tego miejsca. To jedna z tych lokalnych perełek, które mijamy na co dzień, nie wiedząc, jak wielką mają wartość.

Śląsk nieoczywisty - ukryty skarb architektury w sercu Raciborza

 Są miasta na Śląsku, które potrafią zaskoczyć. Podobnie jest w Raciborzu, gdzie historyczny urok płynnie przeplata się z unikalnymi detalami architektonicznymi.  Sercem tego klimatu jest ulica Długa – reprezentacyjny miejski deptak łączący Rynek z Placem Wolności. Spacer tą trasą to podróż pośród odrestaurowanych, tętniących życiem kamienic, które zachwycają różnorodnością barw i stylów.

Na ul. Długiej 

Wśród nich szczególne miejsce zajmuje wyjątkowa, różowo-czerwona kamienica z charakterystycznymi arkadami. Jej elewację zdobi niezwykła mozaika przedstawiająca postać mężczyzny w tradycyjnym, śląskim stroju ludowym (odmianie raciborskiej). To barwne dzieło, powstałe pod koniec lat 70. XX wieku z okazji otwarcia tutejszej winiarni, tworzy nierozerwalną parę z wizerunkiem kobiety umieszczonym na sąsiedniej ścianie budynku. W niszach między oknami kryją się mniejsze kompozycje, w tym herb miasta, które sprawiają, że budynek staje się otwartą księgą lokalnej historii i tradycji, obok której nie da się przejść obojętnie.

MOL - jesienny zmierzch

 O konieczności ochrony piękna naszego krajobrazu w MOL nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Idea powstania MOL miała na celu ochrony przyrody i pozostawienia leśnych polan i oczek wodnych dla następnych pokoleń. Niestety idea wytyczenia ścieżki edukacyjnej i dbałość o szlak turystyczny  im. Z. Kleszczyńskiego odeszła wraz propagatorami tego pięknych skrawków zieleni, które skrywają swoje piękno i być może jeszcze nieodkryte tajemnice. Po śmierci Edwarda Wieczorka i Leonarda Kłosa, można odnieść wrażenie, że sytuacja MOL stale się pogarsza. Stawy wyschły, a jedynie staw ropuszy gromadzi trochę wody, ale nieustannie zarasta i nie wiele z niego już pozostało.  

Z kolei piękne polany dziczeją i zarastają samosiewkami, natomiast nadleśnictwo Brynek oraz leśnictwo Stolarzowice przykładają rękę do tego, aby w najbliższych latach już nie było czego chronić w ramach Miechowickiej Ostoi Leśnej. Zaś do leśniczówki zjeżdżają w czasie weekendu samochody, gdzie organizowane są masowe imprezy. Nie rozumiem o co w tym wszystkim chodzi?   

Do zobaczenia w Miechowickiej Ostoi Leśnej  

TG - Srebrne Miasto w złotym słońcu

 Tarnowskie Góry – nazywane często „Srebrnym Miastem” – zawdzięczają swoje powstanie i unikalną historię bogactwom naturalnym, a konkretnie odkryciu w tym rejonie bogatych złóż rud ołowiu i srebra na przełomie XV i XVI wieku.

Zdjęcie to doskonale oddaje kameralny, wręcz śródziemnomorski klimat, jaki panuje na tarnogórskim rynku w ciepłe, słoneczne dni. Brukowany plac, parasole kawiarnianych ogródków, ukwiecone donice oraz spacerujący niespiesznie ludzie tworzą atmosferę spokoju i relaksu, daleką od stereotypowego, industrialnego obrazu Śląska.  Otwierający się stąd widok z podcienia na architekturę pierzei rynkowej sprawia, że serce miasta ma wyrazisty, środkowoeuropejski sznyt z wyraźnymi wpływami historycznymi. 

Miechowice - zabytkowa kamienica modernistyczna z lat 30-stych XX w. ul. Warszawska 30

 Miechowice - zabytkowy budynek wielorodzinny zlokalizowany w Bytomiu-Miechowicach przy ul. Warszawskiej 30.

Obiekt charakteryzuje się surową, geometryczną bryłą o tynkowanej elewacji, osadzoną na klinkierowej podmurówce, co bezpośrednio nawiązuje do uproszczonych form funkcjonalizmu i modernizmu z przełomu lat 20. i 30. XX wieku. Trójkondygnacyjny budynek zwieńczony jest wielospadowym dachem z charakterystyczną drewnianą mansardą (lukarną), a jego prosta fasada opiera się na regularnym i symetrycznym układzie prostokątnych okien ujętych w minimalistyczne, ciemniejsze obramowania. Podobne wolnostojące budynki wielorodzinne (często o charakterze urzędniczym lub komunalnym) powstawały w tym okresie na terenie dynamicznie rozwijających się wówczas Miechowic.  

Polecam także: Miechowice - dom, który pamięta lata trzydzieste