W złotym welonie mgieł poranka, gdy liść ostatni tańczy z wiatrem, Miechowice śnią w ciszy ranka o czasie, co przemija z żarem.
W alejach klonów, wśród kasztanów, szeleszczą wspomnienia dawnych dni, a słońce, jak z obrazów mistrzów, maluje cienie w barwach krwi.
Tu jesień nie zna pośpiechu, tu każdy krok to wers wiersza, a serce bije w rytmie echa dzwonów, co niosą się po wsiach.
Droga Ronota to historyczny trakt leśny w Miechowicach, prowadzący przez Miechowicką Ostoję Leśną do byłego młyna usytuowanego nad Potokiem Rokitnickim. Obecnie – teren o dużym znaczeniu przyrodniczym i krajobrazowym oraz rekreacyjnym.
Jesienne westchnienie Miechowic w cieniu drzew Tiele-Wincklerów
Miechowicka Ostoja Leśna oraz legendarny dąb, liczący sobie grubo ponad 160 lat jest symbolem naszego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Jest bardzo częstym obiektem fotograficznym, oraz miejscem spacerów mieszkańców i zacisznym kącikiem dla romantycznych spotkań. Pień drzewa jest na tyle gruby, że zapewnia anonimowość i pozwala się schować przed ciekawskimi.
Niestety samo otoczenie dębu oraz jego stan zdrowotny z roku na rok jest w coraz gorszej kondycji. Wcześniej łąka była koszona i to pozwalało na przetrwanie wielu gatunków roślin, natomiast przez ostanie lata miejsce to coraz bardziej dziczeje, a dziki zaś dokonują spustoszenia tej pięknej polanki.
W 2012 roku miechowicki dąb został zgłoszony do konkursu „Drzewo Roku”, albowiem jest nierozerwalnie związany z historią Miechowic, Lasu Miechowickiego, „Miechowickiej Ostoi Leśnej”. Wtedy też powstało kilka ścieżek przyrodniczo-rekreacyjnych. Co prawda nasz dąb nie wygrał tej konkurencji, ale nadal zasługuje na opiekę i uwagę , by dalej był świadkiem osobliwej historii i ozdobą MOL.
Przy ulicy Piekarskiej znajduje się najkrótsza w Polsce, a być może i na świecie linia tramwajowa o długości zaledwie 1 350 metrów i 5 przystankach. Powstał w 1913 roku. Znajduje się w nim zabytkowy wagon typu N z 1949 roku z ręcznie otwieranymi drzwiami i drewnianymi ławkami. Jadąc, słychać symfonię skrzypienia i trzasków, tak charakterystyczną dla starych tramwajów. Tramwaj od lat prowadzony jest przez tego samego motorniczego, jednak po przebudowie torowiska wydłużono trasę kursowania tramwaju.
Pasażerowie jadą trasą: z przystanku Bytom Powstańców Śląskich, ulicami: Piekarską, Sądową, Powstańców Warszawskich, Moniuszki do pl. Sikorskiego. W dni robocze linię obsługuje niskopodłogowy nowoczesny tabor, natomiast w weekendy co drugi kurs „38″ jeździ uwielbiana przez bytomian – historyczna „enka” na przemian z wygodnym niskopodłogowym tramwajem o imieniu ,,Kasia".
Niżej na fotografii widnieje majestatyczna sylwetka Nowej Synagogi w Gliwicach, niegdyś jednej z najwspanialszych bożnic Górnego Śląska. Wzniesiona w latach 1859–1861 według projektu Salomona Lubowskiego i Louisa Troplowitza, zachwycała stylem mauretańsko-neoromańskim, z dwoma wieżami flankującymi główny portal i bogato zdobioną fasadą. Jej monumentalna forma, z arkadowymi oknami i smukłymi wieżyczkami, przypominała duchową latarnię w sercu miasta.
Synagoga w Gliwicach — Echo utraconego piękna
Otoczona żeliwnym ogrodzeniem i nagimi drzewami, zdaje się trwać w melancholijnym bezczasie — między pamięcią a zapomnieniem. Synagoga została brutalnie zniszczona podczas nocy kryształowej w listopadzie 1938 roku. Dziś jej miejsce znaczy pustka, ale także pamięć — pielęgnowana przez lokalne inicjatywy, tablice pamiątkowe i Dom Pamięci Żydów Górnośląskich.
Plac Grunwaldzki położony w bezpośrednim sąsiedztwie Rynku, w obrębie starych murów miejskich, gdzie prawdopodobniej kryją się pod powierzchnią ziemi relikty średniowiecznego zamku książąt bytomskich. Potwierdzają to prowadzone na placu badania wykopaliskowe. Zamek najprawdopodobniej popadł w ruinę, a następnie został rozebrany po podziale Bytomia w XIV wieku między dwie linie Piastów. W XVIII wieku na terenie zajmowanym dziś przez plac znajdowała się ujeżdżalnia. Począwszy od XIX wieku plac nierozerwalnie związany jest z bytomskimi Żydami – tu wybudowano w 1809 roku pierwszą w mieście synagogę.
Znajdowała się we wschodniej pierzei placu – obecnie stoi tam bezstylowy budynek mieszkalny. W tym samym miejscu w 1869 roku wzniesiono w stylu mauretańskim nową, okazałą synagogę projektu architekta Freudinga z Berlina. Za nią, w miejscu obecnego targowiska przy ul. Korfantego, mieściły się inne budynki gminy żydowskiej (łaźnia, rzeźnia, zarząd gminy). W tym czasie plac otrzymał imię króla pruskiego Fryderyka Wilhelma (Friedrich-Wilhelm-Platz, nast. Friedrich-Wilhelm-Ring). Otaczające plac wielostylowe kamienice pochodzą z przełomu XIX i XX wieku.
Najokazalsza z nich, nr 6 na rogu placu i ul. Podgórnej (dawniej Schiesshausstrasse), mieściła znany hotel „Hamburger Hof”. Synagoga spłonęła podczas „nocy kryształowej” 9 listopada 1939 roku. Obecnie bytomskich Żydów upamiętnia usytuowana w miejscu dawnej synagogi wielojęzyczna tablica pamiątkowa.
Także przechodząc obok warto spojrzeć oczami wyobraźni i stworzyć sobie wirtualny obraz tego palcu jaki był ciekawy i piękny zanim on uległ przebudowie. Niestety zarówno otoczenie jak i kamienice nie zachęcają do spędzanie wolnego czasu, chociaż niewątpliwie ten plac ma ogromny potencjał, aby w przyszłości stał się miejscem rekreacji oraz miejscem do odwiedzenia tutejszych lokali gastronomicznych.
Polecam takze: Bytom - sekrety Placu Grunwaldzkiego
Wśród kamienic, gdzie czas się zasnuwa, Zaułek cicho swe opowieści snuje. Tu bruk pamięta kroki dawnych ludzi, A róże w nazwie — choć ich nikt nie czuje.
Kiedyś ścieżką nieczystości płynęły, Dziś latarnie jak gwiazdy migoczą. Ławka z drewna, pergola w zieleni — I śmiech sąsiadów, co w poranki toczą.
Gabloty szepczą o pięknie kamienic, O mistrzu Röhrichtcie, co bruk tu kładł. A festiwale, sztuki wysokiej dźwięki, W tym zaułku swój dom zawsze miał.
Więc gdy przechodzisz — nie śpiesz się, proszę, Tu każdy kamień ma duszę i głos. Zaułek Różany — nie tylko ulica, To serca Bytomia cichy, złoty most.
Piękna, chociaż wymagająca remontu elewacja kamienica z 1900 r. , to nawet w deszczowej aurze budowla ta emanuje nostalgicznym urokiem. Jej postarzała elewacja, z łuszczącym się tynkiem i widoczną cegłą, przypomina o przemijaniu czasu, ale też o trwałości piękna.
pl Michała Wolskiego 4
Kamienica przy placu Michała Wolskiego 4 w Bytomiu to prawdziwa perła wczesnej secesji wiedeńskiej, której architektoniczny język opowiada historię elegancji, dynamiki i artystycznego wyrafinowania.
Kamienica prezentuje styl jako "wczesna secesja wiedeńska". Fasada budynku wyróżnia się miękkimi, falującymi liniami, które nadają jej lekkości i ruchu. Zaś dekoracje na balkonach i wokół okien zawierają stylizowane liście, kwiaty i wijące się pnącza – typowe dla secesji. Zamiast surowych geometrycznych kształtów, zastosowano łagodne zaokrąglenia, szczególnie widoczne w łukach balkonów i obramowaniach okien.
Gdyby tak zapytać kim kim był Ignatzy Hauba, zapewne nie wiele osób by mogło prawidłowo odpowiedzieć. Warto zatem przybliżyć tą niezwykłą postać mieszkańcom Bytomia oraz okolicy.
Popiersie Ignacego Hakuby usytuowany jest w Biurze Promocji miasta Bytomia przy Rynku
W Bytomiu raz żył pan Hakuba, Co piwo lał — nie z kranu, z tuba! Miał kiełbasy, miał browary, I do życia zuch zamiary.
Zaczynał skromnie, od kiełbasek, Lecz w głowie miał już piwny pasek. „Tyskie złoto!” — rzekł z zapałem, I hurtownię wziął z rozmachem całym.
W piwiarni jego — ach, zabawa! Tam nawet radny śpiewał „Brawo!” A Ignatz, w surducie błyszczącym, Liczył dukaty, wciąż rosnącym.
Pomnik Frycka? Proszę bardzo! Zoo dla dzieci? Zróbmy z tarczą! Nie tylko piwem świat budował, Lecz i Bytom w sercu chował.
Gdy zmarł — płakały beczki, kufle, I nawet gołębie siadły w szufle. Lecz dziś, gdy piwo w ręce mamy, Za Ignatza toast wznosimy — z nami!
Pałac w Miechowicach w okresie międzywojennym i widoczna rzeźba Theodora Erdmanna Kalide „Chłopiec z łabędziem”. Niestety w niewyjaśnionych okolicznościach rzeźba zaginęła i nie została odnaleziona.
q11.jpg)
Kopie rzeźby „Chłopiec z łabędziem” znajdują się m.in. w parku w Gliwicach (skwer Dessau) – pierwszy odlew w latach 1993–2005, a drugi od 2006 roku. Ponadto, można je spotkać w Legnicy, Warszawie (Ogród Saski oraz Ogród w Wilanowie), Eckersdorf-Donndorf, Sychrovie (Czechy), Kallhäll (Szwecja), Czeladzi – od 2005 roku, Koniecpolu – od 2007 roku, Brzegu (Park Centralny), Wrocławiu (Park Staromiejski), parku pałacowym w Zatoniu (kopia postawiona w 2020 roku), zespole pałacowo-parkowym w Poczdamie (odlew z brązu zakupiony przez króla pruskiego) oraz w Osborne House – byłej rezydencji królowej brytyjskiej na wyspie Wight. Znajduje się również w Chorzowie przy pl. Jana Matejki.
Polecam: Chorzów - chłopiec z łabędziem
Bardzo ciekawa zabytkowa kamienica przy ul. Mariackiej 5/Koziołka. Budynek został wybudowany w 1876 w stylu historyzmu i jest wpisany do rejestru zabytków. Miejmy nadzieje, że odzyska kiedyś swój blask. Warte uwagi są napisy w języku niemieckim.
Lasy Lublinieckie to największy kompleks leśny w województwie śląskim, rozciągający się również na teren województwa opolskiego. Położone są wokół miasta Lubliniec i zarządzane przez Nadleśnictwo Lubliniec oraz przyległe nadleśnictwa, min. Koszęcin, Brynek, czy Świerklaniec.
To także miejsce, gdzie przyroda wciąż ma głos – idealne dla miłośników ciszy, dzikiej fauny i flory oraz leśnych wędrówek. Tutaj można spotkać najciekawsze gatunki roślin lub zwierząt! Poza tym teren ten obfituje w różne atrakcje przyrodniczo-turystyczne.
Co warto zobaczyć?
- Rezerwaty przyrody: Znajdziesz tu m.in.. rezerwat rododendronów w Pawełkach, Jeleniak Mikuliny w gminie Koszęcin, Góra Grojec w gminie Woźniki oraz Rajchowa Góra w gminie Boronów.
- Park Krajobrazowy: Na terenie Lasów znajduje się Park Krajobrazowy Lasy nad Górną Liswartą, idealny do pieszych i rowerowych wędrówek.
- Turystyka i rekreacja: Liczne ścieżki rowerowe, miejsca rekreacyjne i edukacyjne wydarzenia organizowane przez Lasy Państwowe, np. spotkania z nietoperzami czy biegi charytatywne oraz możliwość zbioru, grzybów, borówek czy jagód.
.jpg)
