W złotym welonie mgieł poranka, gdy liść ostatni tańczy z wiatrem, Miechowice śnią w ciszy ranka o czasie, co przemija z żarem.
W alejach klonów, wśród kasztanów, szeleszczą wspomnienia dawnych dni, a słońce, jak z obrazów mistrzów, maluje cienie w barwach krwi.
Tu jesień nie zna pośpiechu, tu każdy krok to wers wiersza, a serce bije w rytmie echa dzwonów, co niosą się po wsiach.
Droga Ronota to historyczny trakt leśny w Miechowicach, prowadzący przez Miechowicką Ostoję Leśną do byłego młyna usytuowanego nad Potokiem Rokitnickim. Obecnie – teren o dużym znaczeniu przyrodniczym i krajobrazowym oraz rekreacyjnym.
Jesienne westchnienie Miechowic w cieniu drzew Tiele-Wincklerów
Miechowicka Ostoja Leśna oraz legendarny dąb, liczący sobie grubo ponad 160 lat jest symbolem naszego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Jest bardzo częstym obiektem fotograficznym, oraz miejscem spacerów mieszkańców i zacisznym kącikiem dla romantycznych spotkań. Pień drzewa jest na tyle gruby, że zapewnia anonimowość i pozwala się schować przed ciekawskimi.
Niestety samo otoczenie dębu oraz jego stan zdrowotny z roku na rok jest w coraz gorszej kondycji. Wcześniej łąka była koszona i to pozwalało na przetrwanie wielu gatunków roślin, natomiast przez ostanie lata miejsce to coraz bardziej dziczeje, a dziki zaś dokonują spustoszenia tej pięknej polanki.
W 2012 roku miechowicki dąb został zgłoszony do konkursu „Drzewo Roku”, albowiem jest nierozerwalnie związany z historią Miechowic, Lasu Miechowickiego, „Miechowickiej Ostoi Leśnej”. Wtedy też powstało kilka ścieżek przyrodniczo-rekreacyjnych. Co prawda nasz dąb nie wygrał tej konkurencji, ale nadal zasługuje na opiekę i uwagę , by dalej był świadkiem osobliwej historii i ozdobą MOL.
Przy ulicy Piekarskiej znajduje się najkrótsza w Polsce, a być może i na świecie linia tramwajowa o długości zaledwie 1 350 metrów i 5 przystankach. Powstał w 1913 roku. Znajduje się w nim zabytkowy wagon typu N z 1949 roku z ręcznie otwieranymi drzwiami i drewnianymi ławkami. Jadąc, słychać symfonię skrzypienia i trzasków, tak charakterystyczną dla starych tramwajów. Tramwaj od lat prowadzony jest przez tego samego motorniczego, jednak po przebudowie torowiska wydłużono trasę kursowania tramwaju.
Pasażerowie jadą trasą: z przystanku Bytom Powstańców Śląskich, ulicami: Piekarską, Sądową, Powstańców Warszawskich, Moniuszki do pl. Sikorskiego. W dni robocze linię obsługuje niskopodłogowy nowoczesny tabor, natomiast w weekendy co drugi kurs „38″ jeździ uwielbiana przez bytomian – historyczna „enka” na przemian z wygodnym niskopodłogowym tramwajem o imieniu ,,Kasia".
Niżej na fotografii widnieje majestatyczna sylwetka Nowej Synagogi w Gliwicach, niegdyś jednej z najwspanialszych bożnic Górnego Śląska. Wzniesiona w latach 1859–1861 według projektu Salomona Lubowskiego i Louisa Troplowitza, zachwycała stylem mauretańsko-neoromańskim, z dwoma wieżami flankującymi główny portal i bogato zdobioną fasadą. Jej monumentalna forma, z arkadowymi oknami i smukłymi wieżyczkami, przypominała duchową latarnię w sercu miasta.
Synagoga w Gliwicach — Echo utraconego piękna
Otoczona żeliwnym ogrodzeniem i nagimi drzewami, zdaje się trwać w melancholijnym bezczasie — między pamięcią a zapomnieniem. Synagoga została brutalnie zniszczona podczas nocy kryształowej w listopadzie 1938 roku. Dziś jej miejsce znaczy pustka, ale także pamięć — pielęgnowana przez lokalne inicjatywy, tablice pamiątkowe i Dom Pamięci Żydów Górnośląskich.
